Një nga hormonet më të rëndësishme në trupin e njeriut, insulina, po rezulton të ketë një rol shumë më të madh sesa mendohej deri më tani, duke ndikuar drejtpërdrejt jo vetëm në nivelin e sheqerit në gjak, por edhe në funksionimin e trurit dhe ruajtjen e kujtesës. Studime të fundit shkencore kanë nxjerrë në pah një lidhje të fortë mes ndjeshmërisë ndaj insulinës dhe aftësive njohëse, duke ngritur shqetësime të reja për mënyrën se si organizmi ynë plaket dhe si mund të mbrojmë shëndetin mendor.
Hulumtimi i realizuar nga shkencëtarët në Universitetin e Tel-Avivit ka ndjekur për një periudhë të gjatë, rreth 20 vite, qindra individë, duke analizuar ndryshimet në funksionet njohëse dhe lidhjen e tyre me mënyrën se si trupi reagon ndaj insulinës. Rezultatet kanë treguar se personat që kishin rezistencë më të lartë ndaj insulinës, pra organizmi i tyre nuk e përdorte në mënyrë efikase këtë hormon, kishin gjithashtu performancë më të dobët në testet e kujtesës dhe të mendimit.
Ajo që e bën këtë zbulim edhe më të rëndësishëm është fakti se efektet negative janë vërejtur edhe tek individët që nuk janë diagnostikuar me diabet. Kjo do të thotë se ndikimi i insulinës në tru nuk kufizohet vetëm tek ata që vuajnë nga sëmundjet metabolike, por mund të prekë një pjesë shumë më të gjerë të popullsisë. Deri më tani, diabeti ishte konsideruar si një faktor kryesor rreziku për dobësimin e funksioneve njohëse dhe rritjen e mundësisë për zhvillimin e demencës, por ky studim sugjeron se mekanizmat janë më kompleksë dhe më të përhapur.
Sipas analizave të publikuara në Journal of Alzheimer’s Disease, ekziston një lidhje e qartë mes rezistencës ndaj insulinës dhe rënies graduale të aftësive mendore. Kjo përfshin jo vetëm kujtesën, por edhe përqendrimin, shpejtësinë e përpunimit të informacionit dhe aftësinë për të marrë vendime. Me kalimin e kohës, këto ndryshime mund të ndikojnë ndjeshëm në cilësinë e jetës, duke e bërë më të vështirë kryerjen e aktiviteteve të përditshme.
Shkencëtarët besojnë se insulina luan një rol kyç në mënyrën se si qelizat e trurit përdorin energjinë. Kur ky proces nuk funksionon siç duhet, truri mund të mos marrë sasinë e nevojshme të energjisë për të funksionuar në mënyrë optimale, gjë që çon në dobësim të funksioneve të tij. Kjo mund të shpjegojë pse rezistenca ndaj insulinës lidhet me përkeqësimin e aftësive njohëse dhe me rrezikun më të lartë për sëmundje neurodegjenerative.
Këto gjetje hapin rrugën për qasje të reja në parandalimin dhe trajtimin e problemeve të kujtesës dhe demencës. Duke u fokusuar në përmirësimin e ndjeshmërisë ndaj insulinës përmes stilit të jetesës, ushqimit të shëndetshëm dhe aktivitetit fizik, mund të jetë e mundur të mbrohet truri nga dëmtimet që lidhen me moshën.
Në një kohë kur popullsia globale po plaket dhe rastet e demencës janë në rritje, ky studim vjen si një paralajmërim i rëndësishëm dhe një mundësi për ndërhyrje të hershme. Ai tregon se shëndeti i trurit është i lidhur ngushtë me proceset metabolike të trupit dhe se kujdesi për to mund të ketë ndikim të drejtpërdrejtë në ruajtjen e kujtesës dhe aftësive mendore për një kohë sa më të gjatë.
