Heqja e sanksioneve nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës nuk duket se ka ndryshuar kursin politik të Milorad Dodik, i cili vazhdon të mbajë një qëndrim të fortë prorus dhe kritik ndaj Perëndimit, duke dëshmuar se orientimi i tij strategjik mbetet i njëjtë pavarësisht zhvillimeve të fundit diplomatike. Një analizë e Radio Evropa e Lirë tregon se gjatë muajve të fundit ai ka qenë vazhdimisht i pranishëm në media të lidhura me Kremlinin, si RIA Novosti, Rusia 24 dhe Rusia 1, ku ka përsëritur narrativat e njohura në mbështetje të Rusisë dhe kundër Bashkimit Evropian.
Në deklaratat e tij publike, Dodik nuk ka kursyer lavdërimet për Vladimir Putin, duke e cilësuar Rusinë si një “civilizim të ri”, ndërsa ka akuzuar Bashkimi Evropian për destabilizim të Ballkanit, me theks të veçantë ndaj Gjermania. Ai ka shkuar edhe më tej duke mbështetur pushtimin rus të Ukrainës dhe duke pretenduar se Perëndimi synon dobësimin dhe shpërbërjen e Rusisë, një retorikë që përputhet plotësisht me diskursin zyrtar të Moskës.
Paralelisht, Dodik ka paralajmëruar një tjetër vizitë në Rusia më 9 maj, në Ditën e Fitores, ku synon të takojë sërish Putinin dhe ministrin e Jashtëm rus Sergei Lavrov, duke e quajtur këtë takim si një vizitë te “miqtë” e tij. Kjo lëvizje vjen në një kohë kur ai po përpiqet të ruajë edhe marrëdhënie me Uashingtonin, pas heqjes së sanksioneve, duke krijuar një balancë të brishtë mes dy kampeve globale.
Analistët e shohin këtë qasje si një strategji të qëllimshme politike. Sipas analistes Tanja Topiq, Dodik po ndjek politikën e “dy karrigeve”, duke tentuar të përfitojë nga të dyja anët – si nga Perëndimi, ashtu edhe nga Rusia. Kjo qasje është e ngjashme me atë të Aleksandar Vučić, ku balancimi midis fuqive të mëdha përdoret si mjet për të ruajtur ndikimin politik dhe për të maksimizuar përfitimet strategjike. Megjithatë, sipas saj, edhe pse ka një lloj tërheqjeje të kujdesshme nga Moska në sipërfaqe, lidhjet reale mbeten të forta dhe të pandryshuara.
Në të njëjtën kohë, Dodik ka vazhduar të kundërshtojë integrimin euroatlantik të Bosnje dhe Hercegovinë, duke deklaruar se entiteti Republika Sërpska nuk do të mbështesë anëtarësimin në NATO dhe se bashkëpunimi me Rusinë është, sipas tij, rruga e vetme për stabilitet. Ai ka shprehur gjithashtu interes për lidhjen e këtij entiteti me rrjetin e gazit rus përmes Serbisë, duke thelluar më tej varësinë energjetike nga Moska.
Megjithëse nga Komisioni Evropian deklaratat e tij konsiderohen si të parëndësishme në mënyrë jozyrtare, ato vazhdojnë të shkaktojnë reagime dhe shqetësime në skenën ndërkombëtare. Në fakt, disa vende evropiane si Mbretëria e Bashkuar, Austria, Lituania, Estonia dhe Sllovenia kanë vendosur tashmë sanksione ndaj tij, ndërsa përpjekjet për një vendim të përbashkët të BE-së kanë dështuar për shkak të mungesës së konsensusit, veçanërisht nga Hungaria.
Në sfondin e këtyre zhvillimeve, bëhet e qartë se Dodik po ndjek një kurs të kujdesshëm, por të rrezikshëm politik, duke u përpjekur të ruajë lidhjet me Perëndimin pa hequr dorë nga aleanca me Rusinë. Kjo strategji mund të ofrojë përfitime afatshkurtra, por në një klimë të tensionuar gjeopolitike, ajo mbart edhe rreziqe të mëdha për stabilitetin e rajonit dhe për vetë pozicionin e tij politik në të ardhmen.
