Kosova ka hyrë në një moment kritik politik, ku zgjidhja e ngërçit institucional nuk duket më e lidhur me retorikën apo përplasjet publike, por me një vendim të vetëm strategjik që mund të ndryshojë rrjedhën e zhvillimeve. Sipas burimeve politike, fokusi i zgjidhjes është ngushtuar në një bosht të qartë: komunikimi dhe marrëveshja mes Bedri Hamza dhe Albin Kurti.
Një formulë reale kompromisi
Burimet sugjerojnë se nëse Hamza, si kryetar i PDK-së, ndërmerr hapin për të propozuar zyrtarisht Enver Hoxhaj si kandidat konsensual për President, dhe nëse kjo kandidaturë pranohet nga Kurti, atëherë rruga drejt zgjedhjes së presidentit do të hapej pothuajse menjëherë.
Ajo që e bën këtë skenar të veçantë është fakti se, për herë të parë pas një periudhe të gjatë bllokade, ekziston një formulë që mund të pranohet nga të dy kampet politike pa prodhuar tensione të reja:
* PDK do të ofronte një figurë me përvojë të theksuar institucionale dhe ndërkombëtare;
* shumica qeverisëse do të shmangte rrezikun e zgjedhjeve të parakohshme;
* institucionet do të rifitonin funksionalitetin dhe stabilitetin e munguar.
Sinjale brenda shumicës
Sipas të njëjtave burime, brenda radhëve të Lëvizja Vetëvendosje ka tashmë një klimë më pragmatike, ku kandidatura e Hoxhajt nuk shihet si provokim politik, por si një opsion stabilizues. Ai perceptohet si figurë që nuk e thellon polarizimin dhe që mund të tërheqë mbështetje edhe përtej vijave partiake.
Kjo është thelbësore në një proces si zgjedhja e presidentit, ku votat nuk mjaftojnë vetëm nga një kamp politik dhe kërkohet një konsensus më i gjerë parlamentar.
Pse ky moment është vendimtar?
Sepse alternativa tjetër është vazhdimi i bllokadës ose hyrja në një cikël të ri krizash politike. Në këtë kontekst, marrëveshja eventuale Hamza–Kurti nuk do të ishte thjesht një kompromis i zakonshëm politik, por një akt i përgjegjshëm për të shmangur destabilizimin institucional.
Në thelb, kemi të bëjmë me një moment ku:
* kompromisi nuk shihet si dobësi, por si domosdoshmëri;
* stabiliteti institucional merr përparësi ndaj kalkulimeve partiake;
* vendimmarrja bëhet më e rëndësishme se pozicionimi politik.
Enver Hoxhaj si “urë” politike
Figura e Hoxhajt po projektohet si një pikë takimi mes interesave të ndryshme politike. Përvoja e tij në diplomaci, angazhimi në politikën e jashtme dhe profili relativisht më pak polarizues e bëjnë atë një kandidat që mund të pranohet pa kosto të lartë politike nga palët.
Në këtë kuptim, ai përfaqëson më shumë një zgjidhje funksionale sesa një fitore politike për njërën palë.
Testi i vërtetë për deputetët
Nëse arrihet një marrëveshje mes Kurtit dhe Hamzës, dinamika në Kuvendi i Kosovës do të ndryshonte rrënjësisht. Vota për president nuk do të ishte më një akt lojaliteti partiak, por një provë e përgjegjësisë shtetërore.
Deputetët do të përballeshin me një realitet të ri:
* ekziston një kandidat i pranueshëm gjerësisht;
* ekziston një marrëveshje politike;
* ekziston një mundësi reale për stabilitet.
Në një situatë të tillë, refuzimi i votës do të interpretohej më pak si qëndrim politik dhe më shumë si refuzim i një zgjidhjeje konkrete.
Një vendim që pret të merret
Sot, Kosova nuk ndodhet përballë një gare për fitues politikë, por përballë nevojës për vendimmarrje. Fokusimi është zhvendosur nga “kush fiton” tek “çfarë funksionon”.
Dhe në këtë moment, gjithçka mund të nisë me një hap të vetëm politik: një propozim nga Bedri Hamza dhe një përgjigje nga Albin Kurti.
