CNN / Në kohën kur nata bie mbi kryeqytetin e gjerë të Iranit dhe majat me dëborë të maleve Alborz zbehen në errësirë, mijëra iranianë kanë dalë rregullisht në rrugë për tubime të sponsorizuara nga shteti që synojnë mobilizimin e mbështetësve kundër Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Pranë Sheshit Tajrish, një lagje luksoze e Teheranit, brohoritjet e pashmangshme “Vdekje Amerikës” gjëmojnë mbi një det flamujsh iranianë, ndërsa shitësit ambulantë shesin çaj dhe suvenire, si kapele bejsbolli dhe arna patriotike, për turmën entuziaste. “Jam kaq e gatshme të sakrifikoj jetën time për vendin tim dhe për popullin tim”, më tha një grua e re me emrin Tiana, me syze me ngjyrat e flamurit iranian, mbi brohoritjet shurdhuese. “I gjithë populli, e gjithë ushtria, të gjithë komandantët që kemi, janë gati të sakrifikojnë edhe jetën e tyre dhe janë gati të luftojnë me gjithë zemër dhe shpirt”, shtoi ajo, duke hedhur poshtë kërcënimin e fundit të presidentit të ShBA-së Donald Trump në mediat sociale për të rinisur veprimet ushtarake. “Për Iranin, koha po ecën dhe ata duhet të veprojnë shpejt, përndryshe nuk do të mbetet asgjë prej tyre”, postoi Trump në platformën e tij Truth Social të dielën, duke rritur më tej tensionet ndërsa bisedimet e ngecura të paqes dëmtojnë një armëpushim të brishtë.
Një burrë i moshuar që mbante një pankartë të improvizuar ofroi të përkthente pankartën e tij, të shkruar me dorë në persisht. “Teknologjia bërthamore dhe e raketave është po aq e rëndësishme sa kufijtë tanë, kështu që ne do t’i mbrojmë ato”, shkruhej në të. “Ne kemi nevojë për energji bërthamore, energji të pastër, jo për një bombë”, tha ai, një referencë për refuzimin e Iranit për t’i dhënë fund programit të tij bërthamor të diskutueshëm, të cilin Trump e ka bërë kusht për t’i dhënë fund luftës. “Trump e di që ne nuk kemi një bombë, por ai po na sulmon gjithsesi”, shtoi ai.
Por jo të gjithë iranianët janë të etur për luftë.
Pak më larg nga tubimi në Sheshin Tajrish, në një park të qetë pranë Muzeut të Kinemasë së Iranit, vendasit shfletuan një tezgë librash në ajër të hapur dhe pinin çaj, ndërsa çiftet shëtisnin dorë për dore. “Jo luftës”, tha një i ri ndërsa kalonte pranë.
E ulur në një stol parku me burrin e saj, një grua, një profesoreshë universiteti që kërkoi të mos identifikohej, tregoi se si të dy dëshironin me dëshpërim që Irani të ndryshonte.
