Vendimi i Ministria e Rinisë dhe Sportit e Kosovës për të ndarë mbi 6.5 milionë euro për 39 federata sportive për vitin 2026 është pritur si një hap i rëndësishëm për zhvillimin e sportit në Kosova, duke reflektuar një rritje të përkushtimit institucional për avancimin e performancës sportive dhe përfaqësimit ndërkombëtar. Megjithatë, përtej shifrave që duken mbresëlënëse në letër, po shtrohet një pyetje thelbësore që vazhdon të mbetet pa përgjigje të qartë: sa nga këto mjete arrijnë realisht te sportisti, ai që në fund mban mbi supe përgjegjësinë për rezultatet?
Në praktikë, realiteti për shumë sportistë, sidomos në sportet individuale si karate apo boks, është krejt ndryshe nga ajo që reflektojnë raportet financiare. Shumë prej tyre vazhdojnë të përballen me kosto të larta personale për pjesëmarrje në gara, blerje të pajisjeve, udhëtime jashtë vendit, akomodim dhe përgatitje profesionale. Në mungesë të mbështetjes së drejtpërdrejtë, shpesh janë familjet që mbajnë barrën kryesore financiare, duke sakrifikuar për të mbështetur ëndrrat e fëmijëve të tyre.
Ndërkohë, federatat dhe klubet sportive shpesh dalin me deklarata falënderuese për sponsorë dhe mbështetës institucionalë, por në shumë raste kjo mbështetje nuk reflektohet në mënyrë të drejtpërdrejtë te sportisti. Kjo krijon një hendek të dukshëm mes fondeve të alokuara dhe përfitimit real në terren, duke ngritur dyshime për mënyrën e shpërndarjes dhe menaxhimit të tyre.
Kjo situatë e bën të domosdoshme rritjen e transparencës dhe llogaridhënies në menaxhimin e fondeve publike për sportin. Nëse qëllimi i këtyre investimeve është zhvillimi i qëndrueshëm i sportit dhe rritja e cilësisë së garuesve, atëherë është e drejtë të kërkohet një raportim i qartë për përdorimin e mjeteve dhe ndikimin konkret që ato kanë në përditshmërinë e sportistëve. Pyetjet që shtrohen janë legjitime: a përkthehen këto miliona në më shumë mundësi për garuesit, a u lehtësohen kostot që aktualisht i mbulojnë vetë, apo fondet mbeten të bllokuara në nivele të ndërmjetme administrative?
Në këtë kontekst, zhvillimi i sportit nuk mund të matet vetëm me shumën e buxhetit të ndarë, por me përvojën reale të sportistit në terren. A ka ai kushte më të mira për stërvitje, a ka mbështetje për të marrë pjesë në gara ndërkombëtare, a ndihet i përkrahur financiarisht për përfaqësimin e vendit? Këto janë treguesit e vërtetë të suksesit të politikave sportive.
Nëse sportisti vazhdon të paguajë nga xhepi për të përfaqësuar shtetin, atëherë është e qartë se sistemi ka nevojë për një rishikim të thellë. Investimi prej miliona eurosh përbën një mundësi të artë për sportin kosovar, por kjo mundësi duhet të shoqërohet me mekanizma të fortë kontrolli, transparencë të plotë dhe orientim të drejtpërdrejtë drejt nevojave të sportistit.
Në fund të ditës, medaljet, sukseset dhe krenaria kombëtare nuk burojnë nga dokumentet apo memorandumet, por nga përkushtimi dhe sakrifica e sportistëve që shpesh luftojnë me kushte të vështira. Dhe pikërisht për këtë arsye, çdo euro e investuar duhet të ndjehet aty ku ka më shumë rëndësi – te sportisti.
